Stefaan,
Waal hoengerden keren è ‘j mei ê wist mi de troupe van ’t toneel om
de decors up te sloan en of te breek’n. In ’t joar 82 ê’j zaalve ekki
Garde-Champettre ê spild in Hotel ’t zocht leev’n. Je wos er geirn by...
è wyder had’n jun oek geiren. Je wos ossan grééd mi ê vertaalingsje of
ê koddeke, ossan grééd om leute te moake’n, ossan grééd vor ê
pleutetrek.
’t Is nu ol enigte joaren da’j nie mi mei gienk. Mor olle kéren dat
’n techniek ’decor upsloeg, en olle keéren ot’ er è ’n acteur
bachten scène greed stoeg om up te kôm,
moest’n ze peiz’n up jun . Deure up ’n acherkant van de
paneel’n van ‘t decor stoan ol jun tekeniengsches en spreuken en
kluchtjes, mi zworte stifte... vor
eeuwig.
Merci
Stefaan, vor ol jun sleep’n en sleuren by’n techniek, moa surtout merci
vor de leute, de vriendschap, de goe compagnie.... Me goan jun paneel’n van
’t decor in ere houd’n.
(Schoonbroer
Roland Delannoy in een ‘woîreke’
tijdens de uitvaartplechtigheid van Stefaan)
Net
nà de start van dit prille speelseizoen kwam op 21 november ’06 de
onheilstijding dat Stefaan Barbry was overleden, 46 jaar oud. Een zoveelste slag
voor de familie Barbry en voor heel onze troupe. Stefaan was al enige tijd
ernstig ziek en zijn toekomst zag er ‘bewolkt’ uit maar zolang er leven is,
is er hoop. Helaas, die hoop bleek ijdel. Zijn doodstrijd voerde hij in stilte,
zonder groot misbaar. Stefaan was nooit een man van veel of grote woorden, geen
tribunespeler of sterartiest, maar wel een laconieke eenling die zich vooral áchter
de schermen uitleefde als een komiek pur sang, en de hele troupe kon amuseren.